مقصود از وحدت، محور قرار گرفتن نقاط مشترک میان مسلمانان است.

مقصود از وحدت آن است که در سطح عمومیِ جوامع اسلامی، نقاط مشترک بین همگان، محور و اصل قرار گیرد.

مسلمین باید «اَشِّداءُ عَلی الکُفّار، رُحَماءُ بَینَهُم» را محور فکر و بیان و عمل خود قرار دهند
البته سعی میشود تا به پشتوانه‌ی استدلال و در عین رعایت همه‌‌ی شئونِ برادری و همراهی و به همان‌گونه که از آموزه‌های قرآنی برمی‌آید، در کمال صلح و صفا نقاط افتراق، تبدیل به نقاط مشترک گردد.
آنچه مسلّم است آحاد مسلمین در جوامع اسلامی‌باید در مواجهه با کفر جهانی، اصل قرآنیِ «اَشِّداءُ عَلی الکُفّار، رُحَماءُ بَینَهُم» را محور فکر و بیان و عمل خود قرار دهند و این‌گونه است که وحدت و اتحّاد اسلامی‌به دست می‌آید.
هرگاه هر یک از دو بخش این پیام آسمانی، از مرحله‌‌ی عمل مسلمین دور شود، آنان هم از آن جایگاه عزّتی که به حق در مدینة‌الاسلام واجد آن شده بودند دور خواهند گشت، و این قاعده‌ای است که تخلّف ندارد.
این قاعده یکی از اصول و پیام‌های اساسی انقلاب اسلامی است.
بخشی از پیام رهبر انقلاب اسلامی‌به‌مناسبت هفته وحدت | ۸/شهریور/۱۴۰۵